Jak napisać pracę magisterską z prawa i administracji publicznej – poradnik

Praca magisterska na kierunku prawo albo administracja publiczna to inny gatunek niż praca z humanistyki czy nauk społecznych. Nie piszesz o tym, co myślisz na dany temat. Analizujesz przepisy, orzeczenia, doktrynę – i wyciągasz wnioski, które da się obronić argumentem prawnym. Jeśli nigdy wcześniej nie pisałeś w ten sposób, pierwsze tygodnie bywają dezorientujące.

Ten poradnik pokazuje, jak przejść przez cały proces: od wyboru tematu i sformułowania tezy, przez metodologię i bazy prawne, aż po typowe błędy, które promotorzy widzą w każdej sesji. Skupiam się na rzeczach praktycznych – co konkretnie masz wpisać w LEX, jak czytać wyrok SN, jak zbudować rozdział z analizy porównawczej. Bez filozofowania.

Jeśli masz promotora z konkretnymi wymaganiami co do stylu czy cytowania, jego wskazówki mają pierwszeństwo przed wszystkim, co tu napisano. Wytyczne uczelni też. Traktujesz ten tekst jako punkt startowy, nie jako jedyną prawdę.

Specyfika pracy magisterskiej na prawie i administracji

Praca prawnicza jest przede wszystkim pracą argumentacyjną. Twój promotor nie oczekuje, że odkryjesz nowe fakty o świecie – oczekuje, że pokażesz, jak interpretujesz obowiązujące prawo i dlaczego twoja interpretacja jest lepsza od innych. To fundamentalna różnica w stosunku do nauk empirycznych.

Na kierunku prawo praca ma zazwyczaj charakter dogmatyczny: analizujesz tekst ustawy, orzeczenia sądowe i poglądy doktryny, żeby odpowiedzieć na pytanie, jak dane zagadnienie jest uregulowane i czy to uregulowanie jest spójne, kompletne i zgodne z wartościami, które deklaruje prawodawca. Na administracji publicznej dochodzi silniejszy wymiar instytucjonalny – interesujesz się nie tylko tym, co prawo mówi, ale też tym, jak organy administracji stosują przepisy w praktyce i jakie korekty byłyby pożądane.

Objętość pracy magisterskiej na obu kierunkach wynosi zwykle 70-100 stron znormalizowanego tekstu (bez bibliografii i aneksów). Niektóre uczelnie wymagają co najmniej 80 stron, inne dopuszczają 60. Sprawdź regulamin dyplomowania na swojej uczelni, bo rozbieżności między uczelniami są duże.

Jedna rzecz, którą często słyszę od magistrantów: „moja praca jest za krótka”. Zazwyczaj powodem nie jest brak materiału, tylko brak analizy. Zamiast akapitu opisującego, co mówi art. 7 k.p.a., napisz akapit o tym, jak NSA interpretuje ten przepis w sprawach milczącego załatwienia sprawy – i co z tej interpretacji wynika dla praktyki.

Wybór tematu i sformułowanie problemu badawczego

Temat pracy magisterskiej określa wszystko: zakres literatury, metody, które stosujesz, i to, co możesz powiedzieć w zakończeniu. Zły temat to cierpienie przez rok. Dobry temat to taki, który:

• jest dostatecznie wąski, żeby dało się go zbadać w 80 stronach
• ma wyraźny problem prawny (nie tylko obszar tematyczny),
• jest aktualny (nowe orzecznictwo lub niedawna nowelizacja to dobry sygnał),
• interesuje cię na tyle, żeby spędzić z nim rok

Przykład złego tematu: „Prawo karne w Polsce”. Przykład dobrego tematu: „Przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – analiza naruszeń art. 5 EKPC przez Polskę w latach 2015-2024”.

Obszary tematyczne na kierunku prawo

Na prawie popularnych obszarów jest dużo, ale część z nich jest już tak wyeksploatowana, że promotorzy zniechęcają do kolejnych prac „o odpowiedzialności kontraktowej” bez wyraźnego problemu badawczego. Tematy, które dają pole do ciekawej analizy:

• Prawo karne materialne i procesowe: środki zapobiegawcze, dowody cyfrowe, kara pozbawienia wolności jako ultima ratio, reforma procedury karnej po 2022 r
• Prawo cywilne i handlowe: umowy zawierane przez AI, ochrona danych osobowych a prawo cywilne (RODO vs. kodeks cywilny), odpowiedzialność platform internetowych
• Prawo konstytucyjne: granice władzy ustawodawczej w stanie nadzwyczajnym, ochrona praw podstawowych po 2015 r., status Trybunału Konstytucyjnego
• Prawo europejskie: pierwszeństwo prawa UE w orzecznictwie TK i SN, implementacja dyrektyw cyfrowych (DSA, AI Act).
• Prawo pracy: praca zdalna w kodeksie pracy, ochrona sygnalistów (dyrektywa 2019/1937 i ustawa z 2024 r.).

Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, wejdź na stronę Sądu Najwyższego (www.sn.pl) i przejrzyj uchwały składu 7 sędziów z ostatnich 2 lat. Tam koncentrują się rozbieżności interpretacyjne, które są gotowymi tematami prac.

Obszary tematyczne na administracji publicznej

Administracja publiczna to kierunek z szerszym spektrum metodologicznym – dopuszcza się tu zarówno analizę prawną, jak i instytucjonalną czy empiryczną. Tematy, które dobrze się bronią:

• Postępowanie administracyjne: bezczynność organu, postępowanie uproszczone, e-doręczenia (ustawa z dnia 18 listopada 2020 r., Dz.U. 2020 poz. 2320 ze zm.).
• Administracja samorządowa: kompetencje gminy a powiatu w planowaniu przestrzennym, nadzór RIO nad finansami JST
• Prawo zamówień publicznych: kryteria pozaekonomiczne w przetargach, wykluczenie wykonawcy
• Prawo ochrony środowiska w administracji: decyzje środowiskowe, odpowiedzialność organu za zaniechanie
• Cyfryzacja administracji: profil zaufany, e-PUAP 2, digitalizacja akt postępowania administracyjnego

Dobry promotor na administracji często oczekuje, że praca dotknie nie tylko tego, co prawo mówi, ale też tego, jak wygląda praktyka – czyli na przykład ile spraw o bezczynność organu trafia do WSA i jaki jest profil tych spraw.

Metodologia badań prawniczych

W metodologii pracy prawniczej chodzi o to, żeby powiedzieć czytelnikowi: jakimi narzędziami analizowałem materiał i dlaczego te narzędzia są adekwatne do problemu. To nie jest formalność. Promotor sprawdza, czy świadomie stosujesz metody, czy po prostu „czytałem ustawy i komentarze”.

Metoda dogmatyczno-prawna (analiza tekstu prawnego)

To podstawowa metoda w każdej pracy prawniczej. Polega na analizie obowiązujących przepisów prawa – ich treści, struktury i wzajemnych relacji – w celu ustalenia, jak dane zagadnienie jest uregulowane.

W praktyce oznacza to: bierzesz przepis, czytasz go w świetle innych przepisów tej samej ustawy (kontekst systemowy), w świetle preambuły lub uzasadnienia rządowego projektu (kontekst celowościowy), i w świetle brzmienia słów (wykładnia językowa). Kiedy wyniki tych trzech zabiegów się rozmijają, masz problem badawczy.

Metoda dogmatyczna nie ogranicza się do przepisów krajowych. Obejmuje też regulacje unijne (rozporządzenia, dyrektywy po implementacji) i umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Polskę.

Metoda historyczno-prawna

Stosujesz ją wtedy, gdy chcesz pokazać, jak dane zagadnienie ewoluowało w czasie i co z tej ewolucji wynika dla wykładni dzisiejszego prawa. Porównujesz dawne przepisy z obecnymi, śedzisz orzecznictwo z różnych okresów, analizujesz uzasadnienia kolejnych nowelizacji.

Ta metoda jest szczególnie przydatna, gdy piszesz o instytucjach z długą historią – np. o egzekucji administracyjnej, o skardze konstytucyjnej czy o prawie własności. Pozwala ci pokazać, że dzisiejsze rozwiązanie nie jest jedynym możliwym i że alternatywy były rozważane.

Metoda prawno-porównawcza (komparatystyka)

Porównujesz regulacje prawne w różnych państwach lub systemach prawnych, żeby ocenić polskie rozwiązanie na tle innych lub zaczerpnąć argumenty za zmianą. To metoda wymagająca: musisz znać co najmniej podstawy systemu prawnego, z którym porównujesz (civil law vs. common law to nie jest mała różnica).

Najbardziej naturalne porównania dla polskich magistrantów to: Niemcy (podobna tradycja prawna, implementacja tych samych dyrektyw UE), Francja (model scentralizowanej administracji, wpływ na polskie prawo administracyjne), Czechy lub Węgry (podobna historia transformacji po 1989 r.). Anglojęzyczne prace z UK albo USA są możliwe, ale pamiętaj, że anglosaska tradycja common law działa inaczej.

Metoda empiryczna w naukach prawnych

Na prawie czysta empiria jest rzadkością, ale na administracji publicznej zdarza się częściej. Może obejmować:

• analizę akt sądowych lub administracyjnych (wymaga zgody organu),
• analizę statystyk z raportów NIK, GUS, RPO, sądów administracyjnych
• ankietę wśród pracowników administracji lub stron postępowań
• analizę treści decyzji administracyjnych

Jeśli planujesz badania empiryczne, porozmawiaj z promotorem na wczesnym etapie. Czas na zebranie materiału jest długi, a analiza wymaga narzędzi statystycznych. Nie ma sensu deklarować badań empirycznych w temacie, jeśli nie masz dostępu do danych.

Źródła i baza materiałowa

Akty prawne i ich hierarchia (Konstytucja, ustawy, rozporządzenia, dyrektywy UE)

W każdej pracy prawniczej musisz jasno określić, jakie przepisy stosujesz i z jakiego stanu prawnego. Podajesz pełną nazwę aktu, datę uchwalenia i numer Dziennika Ustaw (np. ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz.U. 2024 poz. 572). Tekst jednolity jest ważniejszy niż pierwotna publikacja – sprawdź aktualny tekst w ISAP (isap.sejm.gov.pl).

Hierarchia aktów prawnych w Polsce: Konstytucja RP (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483 ze zm.) stoi na szczycie. Poniżej: umowy międzynarodowe ratyfikowane za zgodą Sejmu, ustawy, rozporządzenia. Prawo unijne (rozporządzenia UE stosowane bezpośrednio, dyrektywy po implementacji) wchodzi w skomplikowaną relację z prawem krajowym – kluczowe orzecznictwo TSUE to: wyrok z 15.07.1964, C-6/64, Costa v. ENEL (zasada pierwszeństwa) i wyrok z 05.02.1963, C-26/62, Van Gend en Loos (bezpośredni skutek).

Orzecznictwo (TK, SN, NSA, TSUE, ETPC)

Orzecznictwo to w pracy prawniczej to samo co dane empiryczne w naukach przyrodniczych – bez niego twoje tezy są gołosłowne. Skąd brać wyroki:

• Trybunał Konstytucyjny: orzeczenia.tk.gov.pl (pełne teksty). Czynne wyszukiwanie po sygnaturze albo po słowach kluczowych. Zawsze cytuj sygnaturę i datę (np. wyrok TK z 11.05.2007, K 2/07).
• Sąd Najwyższy: www.sn.pl (zakładka „Orzecznictwo”). Uchwały składu 7 sędziów mają moc zasady prawnej. Cytuj sygnaturę, datę i skład (np. uchwała SN z 28.04.2022, III CZP 40/22).
• Naczelny Sąd Administracyjny i WSA: orzeczenia.nsa.gov.pl. Wyszukiwanie pełnotekstowe, filtry po rodzaju sprawy, organie, dacie. Bezpłatne
• Trybunał Sprawiedliwości UE: curia.europa.eu. Wyroki po numerze sprawy (C- to TSUE, T- to Sąd Pierwszej Instancji).
• Europejski Trybunał Praw Człowieka: hudoc.echr.coe.int. Filtry po państwie, artykule Konwencji, wynikowej (naruszenie/brak naruszenia).

Doktryna i literatura prawnicza

Literatura prawnicza dzieli się na: monografie (książki poświęcone jednemu zagadnieniu), komentarze do ustaw (analiza przepis po przepisie, wydawane przez wydawnictwa C.H. Beck, Wolters Kluwer, LexisNexis), artykuły naukowe (w „Państwie i Prawie”, „Samorządzie Terytorialnym”, „Prokuraturze i Prawie”, „Ruchu Prawniczym, Ekonomicznym i Socjologicznym”) i glosy do wyroków.

Komentarze do ustaw są najczęściej cytowaną pozycją w pracach prawniczych. Pamiętaj, żeby zawsze podawać rok wydania i wskazywać konkretnego autora rozdziału, bo komentarze są wieloautorskie (np. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, P. Drachal, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2023, s. 45).

Nie cytuj Wikipedii, portali prawniczych bez redakcji naukowej ani blogów. Nawet jeśli informacja jest trafna, promotor negatywnie oceni takie źródło.

Bazy prawne: LEX, Legalis, ISAP, EUR-Lex

• ISAP (isap.sejm.gov.pl) – bezpłatna baza Sejmu. Znajdziesz tu teksty jednolite ustaw, rozporządzeń i umów międzynarodowych. Zawsze aktualny stan prawny
• LEX (lex.pl) – płatna baza Wolters Kluwer. Zawiera komentarze, orzecznictwo, monografie, tezy wyroków. Większość uczelni ma dostęp instytucjonalny – sprawdź w bibliotece
• Legalis (legalis.pl) – płatna baza C.H. Beck. Podobny zakres jak LEX, z mocną stroną w prawie cywilnym i handlowym. Komentarze beckowskie dostępne w pełnym tekście
• EUR-Lex (eur-lex.europa.eu) – bezpłatna baza prawa UE. Rozporządzenia, dyrektywy, orzecznictwo TSUE, dokumenty Komisji Europejskiej. Dostępne po polsku
• HUDOC (hudoc.echr.coe.int) – bezpłatna baza ETPC. Pełne teksty wyroków po angielsku i (częściowo) po francusku

Jeśli nie masz dostępu do LEX ani Legalis przez uczelnię, sprawdź w bibliotece uczelnianej – zazwyczaj można korzystać stacjonarnie lub przez VPN.

Analiza aktów prawnych i orzeczeń

Wykładnia prawa (językowa, systemowa, celowościowa)

Wykładnia prawa to interpretacja przepisów. W polskim prawie obowiązuje zasada, że zaczynasz od wykładni językowej i odchodzisz od niej tylko wtedy, gdy wyniki są nieakceptowalne lub sprzeczne z systemem prawnym.

Wykładnia językowa – analizujesz brzmienie przepisu. Słowa prawne mają swoje definicje legalne (np. „decyzja” w k.p.a., „przedsiębiorca” w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej). Jeśli definicji legalnej nie ma, sięgasz po definicje słownikowe i znaczenie potoczne. Pamiętaj o zasadzie: zakaz wykładni synonimicznej (różne słowa w ustawie oznaczają różne rzeczy) i zakaz wykładni homonimicznej (to samo słowo w tej samej ustawie oznacza to samo).

Wykładnia systemowa – analizujesz przepis w kontekście całej ustawy, gałęzi prawa i systemu prawnego. Pytasz: jak ten przepis pasuje do reszty? Czy jest spójny z zasadami ogólnymi ustawy? Czy koresponduje z regulacjami w innych ustawach?

Wykładnia celowościowa (teleologiczna) – pytasz, jaki był cel ustawodawcy. Sięgasz po uzasadnienie rządowego projektu ustawy (dostępne w ISAP po numerze druku sejmowego), stenogramy komisji sejmowych, prace przygotowawcze. Orzecznictwo TK i SN często odwołuje się do tej metody.

W pracy magisterskiej dobra analiza wygląda tak: stosujesz wszystkie trzy metody, pokazujesz, gdzie wyniki się pokrywają, a gdzie rozmijają, i uzasadniasz, która interpretacja jest lepsza i dlaczego.

Analiza orzecznictwa sądowego

Samo przytoczenie wyroku nie jest analizą. Analiza orzecznictwa polega na:

1. Wydobyciu tezy wyroku (nie stanu faktycznego).
2. Ocenie, jak teza ta wpisuje się w linię orzeczniczą – czy jest kontynuacją wcześniejszych wyroków, zwrotem, czy odosobnionym przypadkiem
3. Identyfikacji ratio decidendi – powodów, dla których sąd zajął takie stanowisko
4. Ocenie, czy ta argumentacja jest przekonująca i wewnętrznie spójna

Jeśli piszesz o linii orzeczniczej, pokaż co najmniej 3-5 wyroków i omów je chronologicznie. Jeśli orzecznictwo jest rozbieżne (np. różne składy SN interpretują przepis inaczej), to jest twój temat – wyjaśnij, na czym polega rozbieżność i która interpretacja jest lepsza.

Unikaj pisania: „Sąd Najwyższy stwierdził, że…”. Zamiast tego: „W wyroku z dnia 12.03.2021, II CSK 234/20, Sąd Najwyższy przyjął, że…” i dalej własna analiza.

Prawo UE a prawo krajowe

Jeśli temat dotyczy regulacji objętej prawem unijnym (a jest ich coraz więcej), musisz uwzględnić dwa poziomy: prawo UE i jego implementację do prawa polskiego. Pytania, które zadajesz:

• Czy polska implementacja jest pełna i prawidłowa? Czy nie zawęża praw przyznanych przez dyrektywę?
• Jak TSUE interpretuje dany przepis dyrektywy? (Wyrok TSUE jest wiążący dla wszystkich sądów krajowych w sprawach z elementem unijnym.)
• Czy polskie sądy stosują prawo UE bezpośrednio, czy przez pryzmat przepisów implementujących?

W sprawach prawa administracyjnego: uwagę zwróć na orzecznictwo NSA w sprawach z elementem unijnym – NSA coraz częściej kieruje pytania prejudycjalne do TSUE (art. 267 TFUE), co jest ciekawym materiałem do analizy.

Struktura pracy magisterskiej z prawa

Wstęp z hipotezą i tezą prawniczą

Wstęp pracy prawniczej to nie streszczenie. To miejsce, gdzie:

• określasz przedmiot pracy (co analizujesz),
• formułujesz problem badawczy (jakie pytanie chcesz rozstrzygnąć),
• stawiasz tezę lub hipotezę (jaką odpowiedź zakładasz na wstępie),
• opisujesz metody, które stosujesz
• wyjaśniasz strukturę pracy (dlaczego tak, a nie inaczej).

Teza prawnicza to twierdzenie, które praca ma udowodnić. Przykład: „Regulacja bezczynności organu w art. 37 k.p.a. w brzmieniu po nowelizacji z 2017 r. jest nieskuteczna jako instrument ochrony strony postępowania, gdyż nie przewiduje sankcji dyscyplinarnych dla pracownika odpowiedzialnego za zwłokę”. To jest teza. „Bezczynność organów administracji jest problemem” – to nie jest teza, to truizm.

Wstęp pisze się zazwyczaj na końcu, kiedy już wiadomo, co praca naprawdę zawiera. Zrób sobie draft na początku, ale wróć do niego po napisaniu reszty.

Rozdziały merytoryczne

Typowy układ pracy prawniczej to 3-4 rozdziały, każdy po 15-25 stron. Schemat, który dobrze działa:

• Rozdział I: Historyczno-prawne i pojęciowe wprowadzenie (rys historyczny, podstawowe pojęcia, zakres regulacji).
• Rozdział II: Analiza dogmatyczna obowiązujących przepisów (tu serce pracy).
• Rozdział III: Orzecznictwo i doktryna wobec badanego zagadnienia (analiza praktyki).
• Rozdział IV: Ocena krytyczna i propozycje de lege ferenda (twoje wnioski).

Nie musisz trzymać się tego schematu sztywno, ale zadbaj, żeby każdy rozdział miał własne pytanie badawcze i żeby rozdziały budowały na sobie.

Podrozdziały powinny mieć zbliżoną objętość. Jeśli jeden podrozdział ma 2 strony, a drugi 12, to sygnał, że podział jest nieproporcjonalny.

Zakończenie z wnioskami de lege lata i de lege ferenda

Zakończenie pracy prawniczej zawiera dwa typy wniosków:

• De lege lata (z łac. „z prawa obowiązującego”) – wnioski o tym, jak prawo aktualnie obowiązuje. Co ustaliłeś co do treści i sposobu stosowania badanych przepisów? Jak orzecznictwo interpretuje sporne kwestie?
• De lege ferenda (z łac. „z prawa mającego obowiązywać”) – postulaty zmian. Jeśli znalazłeś luki, niespójności lub rozwiązania nieadekwatne do celu, tu proponujesz, jak to zmienić. Nie musisz projektować gotowego przepisu, ale powinny to być konkretne postulaty, nie „prawo powinno być lepsze”.

Zakończenie nie jest streszczeniem pracy. Promotorzy czytają zakończenie natychmiast po wstępie – to dwa najważniejsze fragmenty. Jeśli nie potrafisz napisać wniosków de lege ferenda, to sygnał, że analiza w rozdziałach jest za płytka.

Typowe błędy i jak ich unikać

Mylenie tez z opisem stanu prawnego

Najczęstszy błąd: praca składa się z opisu przepisów bez żadnej oceny. Student przepisuje, co mówi art. 104 k.p.a., potem co mówi art. 105, potem art. 107, i tak przez 80 stron. To nie jest praca naukowa, to jest komentarz do ustawy bez wartości dodanej.

Pamiętaj: opis przepisu jest punktem startowym, nie celem. Po każdym opisie powinna być analiza: dlaczego ustawodawca tak ujął ten przepis? Jak orzecznictwo go stosuje? Jakie problemy interpretacyjne stwarzał? Czym różni się od regulacji analogicznej w innym państwie?

Jeśli czujesz, że piszesz „co przepis mówi” zamiast „co z tego przepisu wynika”, zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie: „Co chcę tym akapitem udowodnić?”

Cytowanie nieaktualnych przepisów

W pracach prawniczych stan prawny zmienia się szybko. Ustawa, którą czytałeś w podręczniku z 2020 r., może mieć dziś inną treść. Zawsze:

• Sprawdź tekst jednolity w ISAP (isap.sejm.gov.pl) – tam znajdziesz aktualną wersję z zaznaczonymi zmianami
• Przy każdym cytacie ustaw podaj numer tekstu jednolitego lub numer ostatniej zmiany (np. t.j. Dz.U. 2024 poz. 572).
• Zadeklaruj we wstępie stan prawny, według którego piszesz (np. „Praca uwzględnia stan prawny na dzień 1 czerwca 2026 r.”).

Jeśli podczas pisania wejdzie w życie zmiana przepisu, który analizujesz, musisz albo ją uwzględnić, albo wyraźnie zaznaczyć, że piszesz według stanu prawnego sprzed zmiany (i wyjaśnić, dlaczego).

Brak analizy orzeczniczej

Drugie częste pominięcie: praca oparta wyłącznie na doktrynie, bez orzecznictwa. Nawet jeśli pisze się o zagadnieniu teorii prawa, orzecznictwo jest ważnym źródłem. Sądy mierzą się z realnymi problemami i ich rozstrzygnięcia testują teorie w praktyce.

Brak analizy orzeczniczej to poważny mankament, który promotorzy wskazują w pierwszym czytaniu. Orzecznictwo NSA jest dostępne bezpłatnie (orzeczenia.nsa.gov.pl), orzecznictwo SN i TK też. Nie ma usprawiedliwienia dla jego pominięcia.

FAQ – Najczęstsze pytania

Wymagania formalne i egzamin magisterski

Każda uczelnia ma własny regulamin dyplomowania. Zanim zaczniesz pisać, pobierz go ze strony dziekanatu i sprawdź: wymagana objętość, czcionka i interlinia, styl cytowania (przypisy dolne czy system harvardzki – na prawie dominują przypisy dolne), format bibliografii, terminy składania.

W Polsce prawo akademickie cytuje się w przypisach dolnych. Standardowy format to: inicjał imienia, nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, numer strony. Dla artykułów: inicjał imienia, nazwisko, tytuł artykułu w cudzysłowie, tytuł czasopisma kursywą, rok i numer. Sprawdź, czy twój wydział wymaga skracania przy kolejnym cytowaniu (op. cit., ibidem) czy pełnego cytatu.

Egzamin magisterski (obrona) to 20-40 minut. Komisja zazwyczaj pyta o: metodologię (dlaczego wybrałeś te metody), tezy (czy je udowodniłeś i jakie masz wnioski de lege ferenda), słabe punkty pracy (gdzie masz wątpliwości), i jedno pytanie z zakresu studiów (spoza pracy). Promotor często broni studenta, recenzent rzadziej. Przygotuj odpowiedź na pytanie: „Jakie są słabości Pana/Pani pracy?” – szczera i przemyślana odpowiedź zawsze robi lepsze wrażenie niż zbijanie pytania.

Jeden praktyczny szczegół, który często pomijają magistranci: zgłoś pracę do antyplagiatowego systemu APD (Akademicka Platforma Danych) znacznie wcześniej niż termin złożenia. Procedura weryfikacji trwa, a poprawki po wyniku APD wymagają czasu. Nie zostawiaj tego na ostatni tydzień.

Natalia Witek-Dąbrowska

Redaktorka i korektorka z 20-letnim doświadczeniem

Specjalizuję się w korekcie prac naukowych i dyplomowych. Jeśli potrzebujesz pomocy z tekstem, napisz do mnie.