
Ratownictwo medyczne to jeden z tych kierunków, gdzie teoria i praktyka są ze sobą ściśle splecione – i dokładnie to samo dotyczy pracy magisterskiej. Dyplomant nie może poprzestać na przeglądzie literatury. Promotor oczekuje danych z SOR-u albo ZRM-u, konkretnych narzędzi pomiarowych i rzetelnej analizy statystycznej. Napisanie dobrego magisterium z tego kierunku to projekt, który wymaga planowania od pierwszego spotkania z promotorem, a nie dwa tygodnie przed złożeniem.
Ten przewodnik przeprowadzi cię przez każdy etap: od doboru tematu przez metodologię, skale oceny pacjenta, anonimizację danych, po strukturę rozdziałów wynikowych i literaturę. Jeśli gdzieś masz wątpliwości – wróć do tego tekstu albo napisz do mnie po korektę gotowego rozdziału.
Specyfika pracy magisterskiej z ratownictwa – czym różni się od klinicznej
Ratownictwo medyczne jako dyscyplina naukowa jest stosunkowo młode. W Polsce specjalistyczne studia II stopnia na tym kierunku istnieją od niespełna dwudziestu lat, a piśmiennictwo polskojęzyczne jest skromniejsze niż np. w pielęgniarstwie czy fizjoterapii. To ma dwie konsekwencje dla dyplomanta.
Pierwsza: dużo częściej musisz sięgać po literaturę anglojęzyczną – „Prehospital Emergency Care”, „Emergency Medicine Journal”, „Resuscitation”, „Annals of Emergency Medicine”. Bazy PubMed i EMBASE są tu niezbędne. Polska literatura – m.in. „Ratownictwo Medyczne w Polsce”, prace z „Anaesthesiology Intensive Therapy” czy materiały wydawane przez Polskie Towarzystwo Medycyny Ratunkowej (PTMR) – stanowi uzupełnienie, nie fundament.
Druga konsekwencja: praca z ratownictwa rzadko ma charakter czysto kliniczny w rozumieniu medycyny szpitalnej. Nie oceniasz skuteczności leku na grupie pacjentów przez 12 tygodni. Analizujesz zdarzenia nagłe, czas reakcji systemu, skuteczność interwencji przedszpitalnych albo poziom wiedzy i kompetencji ratowników. To wymaga innych narzędzi metodologicznych niż klasyczne badanie kliniczne z randomizacją.
Praca musi też uwzględniać specyfikę prawną. System Państwowego Ratownictwa Medycznego (PRM) reguluje Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 nr 191 poz. 1410, ze zm.). Znaj tę ustawę – znajomość pojęć ustawowych (ZRM, dyspozytor medyczny, SOR, czas dotarcia) decyduje o tym, czy twoja praca jest napisana fachowo czy po amatorsku.
Jedna rzecz, która odróżnia dobre magisterium z ratownictwa od przeciętnego, to kontekst systemowy. Twoja praca dzieje się w systemie PRM: dyspozytor przyjmuje zgłoszenie, aktywuje ZRM podstawowy (P, obsada: ratownik + ratownik lub ratownik + pielęgniarka) albo specjalistyczny (S, lekarz + ratownik), ZRM dociera na miejsce, pacjent trafia do SOR lub centrum urazowego. Jeśli twoje badanie dotyczy interwencji na którymkolwiek z tych etapów, opisz cały łańcuch w rozdziale wstępnym. Komisja egzaminacyjna sprawdza, czy rozumiesz system, nie tylko fragment, który badałeś.
Jak wybrać temat pracy
Temat w ratownictwie powinien wyrastać z realnego problemu – klinicznego, organizacyjnego albo edukacyjnego. Kilka kategorii, które dają się dobrze obronić:
Analizy epidemiologiczne i systemowe: „Analiza czasów dotarcia ZRM do zdarzeń nagłych w powiecie X w latach 2022-2024”, „Struktura wezwań do SOR w grupie pacjentów powyżej 65. roku życia”. Takie tematy opierają się na danych z SWD PRM (System Wspomagania Dowodzenia PRM) albo na dokumentacji SOR. Są konkretne, mierzalne i pozwalają na solidną analizę statystyczną.
Ocena skuteczności interwencji: „Porównanie skuteczności wczesnego dostępu do defibrylatora AED a przeżywalności w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia w wybranym rejonie operacyjnym”. To wymaga danych z kart zlecenia wyjazdu i ewentualnie powiązania z bazą NFZ dotyczącą hospitalizacji.
Badania wiedzy i kompetencji: „Poziom wiedzy ratowników medycznych na temat wytycznych ERC 2021 w zakresie resuscytacji krążeniowo-oddechowej”. Metoda: kwestionariusz własny lub standaryzowany, analiza ankietowa.
Badania z użyciem symulacji: „Wpływ treningu symulacyjnego wysokiej wierności na jakość czynności resuscytacyjnych w grupie studentów ratownictwa medycznego”. Ocena obiektywna (np. feedback CPR na manekinie) + ocena subiektywna (skala pewności siebie, np. VAS albo Likerta).
Ustalając temat, sprawdź trzy rzeczy. Po pierwsze: czy masz dostęp do danych? Bez zgody dyrektora placówki i komisji bioetycznej nie wolno analizować kart pacjentów. Po drugie: czy promotor zna temat wystarczająco dobrze, żeby cię pokierować? Po trzecie: czy w dostępnej literaturze jest wystarczająco dużo materiału do rozdziału teoretycznego (minimum 30-40 pozycji)?
Metodologia badań w ratownictwie medycznym
Analiza danych z SOR i ZRM
Badania retrospektywne na danych z SOR lub dokumentacji ZRM to najczęstszy typ prac magisterskich z ratownictwa. Materiał badawczy to karty zlecenia wyjazdu (KZW), karty medycznych czynności ratunkowych (MCR), dokumentacja przyjęcia na SOR.
Zanim sięgniesz po dane, musisz przejść przez komisję bioetyczną uczelni albo szpitala. Dla badań retrospektywnych na danych z anonimizowanego zbioru komisja często wydaje opinię uproszczoną (bez pełnego protokołu badania klinicznego), ale jej i tak potrzebujesz. Anonimizacja: imię, nazwisko, PESEL, adres zamieszkania – te pola muszą być usunięte lub zamazane przed analizą. Zostają: wiek, płeć, godzina zdarzenia, kategoria TRIAGE, rozpoznanie, interwencje, czasy.
Co analizujesz z danych SOR? Przede wszystkim:
- Response time (czas od zgłoszenia do dotarcia ZRM na miejsce zdarzenia) – zgodnie z Ustawą o PRM, czas dotarcia ZRM P powinien wynosić do 8 minut w mieście i do 15 minut poza miastem (mediana w obszarze działania);
- Door-to-doctor time: czas od przybycia do SOR do pierwszego kontaktu z lekarzem;
- Rozkład kategorii TRIAGE: P1 (bezpośrednie zagrożenie życia), P2 (pilny), P3 (niepsychiatyczny), P4 (może poczekać) – według systemu START lub Manchester Triage System (MTS);
- JGP (Jednorodne Grupy Pacjentów) – dla powiązania z kosztami hospitalizacji i danymi NFZ;
- Wyniki wyjściowe: hospitalizacja, przyjęcie na OIT, zgon w SOR
Dane z SWD PRM obejmują wszystkie aktywacje ZRM w danym rejonie i mają ustandaryzowaną strukturę – to lepszy materiał do analizy systemowej niż ręcznie wypełniane karty papierowe, bo mniej podatny na braki.
Przy projektowaniu bazy danych: zrób arkusz kalkulacyjny z jedną wierszem na przypadek, kolumnami jako zmiennymi. Sprawdź kompletność przed analizą – braki danych powyżej 10-15% w danej zmiennej to problem, który musisz opisać jako ograniczenie badania.
Badania ankietowe wśród ratowników
Kwestionariusz to metoda stosunkowo prosta technicznie, ale wymagająca staranności na etapie projektowania. Kilka zasad:
Przed napisaniem własnych pytań sprawdź, czy nie istnieje zwalidowany kwestionariusz. Dla oceny kompetencji ratowników można adaptować narzędzia używane w piśmiennictwie anglojęzycznym (z zachowaniem procedury tłumaczenia i walidacji). Jeśli tworzysz narzędzie własne – przetestuj je najpierw na małej grupie pilotażowej (n=10-15) i zbadaj rzetelność skalą alfa Cronbacha (akceptowalna wartość alfa >= 0,70).
Skale odpowiedzi: dla wiedzy – pytania zamknięte jednokrotnego wyboru z kluczem poprawnych odpowiedzi. Dla postaw i samooceny – skala Likerta (5-punktowa lub 7-punktowa). Dla bólu i subiektywnych odczuć – NRS (skala numeryczna 0-10) lub VAS (skala wizualno-analogowa 100 mm).
Dobór grupy: ratownicy medyczni ZRM P i ZRM S, dyspozytorzy medyczni, studenci ratownictwa. Określ kryteria włączenia (np. staż pracy >=1 rok, praca w systemie PRM) i wykluczenia (np. urlop wychowawczy w chwili badania). Minimalna liczebność do analizy zależności: n>=30 na grupę porównawczą; do regresji logistycznej – minimum 10 zdarzeń (event) na predyktor.
Dystrybucja: ankiety papierowe lub online (np. Google Forms, LimeSurvey). Pamiętaj o zgodzie komisji bioetycznej i o zapisie dotyczącym anonimowości.
Symulacje medyczne jako metoda badawcza
Badania z użyciem symulacji medycznych zyskują na popularności – bo pozwalają ocenić kompetencje proceduralne w warunkach kontrolowanych bez ryzyka dla pacjenta. Jeśli promotor prowadzi centrum symulacji, to realny temat.
Typowy schemat: pretest (ocena kompetencji wyjściowych) – interwencja (szkolenie, kurs, trening symulacyjny) – posttest (ocena po). Możesz porównać dwie grupy: jedna ze szkoleniem, druga bez (kontrolna) albo analizować zmianę wewnątrz jednej grupy (przed-po).
Ocena jakości resuscytacji: współczesne manekiny do RKO (Laerdal Resusci Anne, SimMan 3G) mają moduły feedback rejestrujące: głębokość uciśnięć (target 5-6 cm), tempo (100-120/min), czas no-flow, prawidłową wentylację. To dane twarde, nadające się do analizy statystycznej.
Ocena subiektywna: skala pewności siebie przed i po (VAS lub NRS), arkusze obserwacyjne wypełniane przez instruktora według standaryzowanej checklisty (np. z ERC Instructor Manual).
Ograniczenie badań symulacyjnych: brak zewnętrznej walidności – wyniki ze środowiska symulacyjnego nie przekładają się automatycznie na zachowanie przy prawdziwym pacjencie. Musisz to opisać w rozdziale „Ograniczenia badania”.
Wyślij fragment tekstu, bezpłatną wycenę otrzymasz w 24 h. Poprawki bez limitu w cenie usługi.
Skale oceny pacjenta i narzędzia pomiarowe
To jeden z ważniejszych rozdziałów teoretycznych – i jeden z tych, gdzie prace magisterskie z ratownictwa najczęściej grzeszą powierzchownością. Opisz te narzędzia, które faktycznie wykorzystujesz w badaniu, ale miej też ogólny przegląd.
Glasgow Coma Scale (GCS): ocenia stan przytomności w trzech domenach (otwieranie oczu, odpowiedź słowna, odpowiedź ruchowa), max 15 pkt, min 3 pkt. GCS <=8 – intubacja w głowie. Stosowana do kwalifikacji urazu czaszkowo-mózgowego. Pamiętaj o ograniczeniu: GCS u pacjentów po intubacji (nie możesz ocenić odpowiedzi słownej) i pod wpływem alkoholu.
SOFA score (Sequential Organ Failure Assessment): ocenia dysfunkcję sześciu układów narządowych (oddechowy, hemostaza, wątroba, krążenie, OUN, nerki), każdy 0-4 pkt, max 24 pkt. SOFA >=2 z podejrzeniem infekcji = sepsa wg definicji Sepsis-3 (2016). Przydatny do analizy pacjentów SOR z podejrzeniem sepsy.
NEWS2 (National Early Warning Score 2): ocenia ryzyko pogorszenia stanu pacjenta na SOR i oddziałach. Zmienne: saturacja, temperatura, tętno, RR, częstość oddechów, AVPU, dodatkowe tlenowanie. Przy wyniku >=7 obowiązkowe pilne przekazanie do wyższego stopnia opieki. NEWS2 stosowany coraz szerzej w Polsce jako standard monitorowania wstępnego na SOR.
REMS (Rapid Emergency Medicine Score): skala predykcji śmiertelności wewnątrzszpitalnej u pacjentów SOR. Uwzględnia wiek, MAP, tętno, częstość oddechów, saturację i GCS. Prosta do obliczenia, użyteczna do stratyfikacji ryzyka.
Skale TRIAGE: START (Simple Triage and Rapid Treatment) – stosowany w zdarzeniach masowych (MCI), ocena w 60 sekund: oddech, perfuzja, stan świadomości; kategorie: czarny (brak oddechu po udrożnieniu), czerwony (P1), żółty (P2), zielony (P3). SALT (Sort-Assess-Lifesaving interventions-Treatment/transport) to alternatywa stosowana w USA; w Polsce dominuje START. Manchester Triage System (MTS) – rozbudowany system 5-poziomowy stosowany na SOR w Polsce w trybie codziennym.
Skala bólu NRS (Numeric Rating Scale) 0-10 i VAS (Visual Analogue Scale) 100 mm: NRS to pytanie „jak oceniasz ból w skali 0-10”. VAS to odcinek 100 mm, pacjent zaznacza punkt. Obie metody są porównywalne. NRS łatwiejsza do stosowania u starszych pacjentów i przez telefon.
ISS (Injury Severity Score): stosowany w urazach wielonarządowych. Ciało podzielone na 6 obszarów anatomicznych, każdemu przypisujemy AIS (Abbreviated Injury Scale) 1-6. ISS = suma kwadratów trzech najwyżej punktowanych obszarów. ISS >=16 = uraz poważny, ISS >=25 = uraz ciężki. Ograniczenie: nie uwzględnia wielokrotnych obrażeń w tym samym obszarze anatomicznym (RTS – Revised Trauma Score – uzupełnia ISS o parametry fizjologiczne: RR, GCS, SBP).
RTS (Revised Trauma Score): parametry fizjologiczne (częstość oddechów, GCS, skurczowe ciśnienie tętnicze). RTS waha się od 0 do 7,84 – niższy wynik = cięższy uraz. Stosowany do triażu w zdarzeniach masowych i do predykcji przeżywalności.
Protokoły postępowania – opisz je krótko w kontekście swoich badań:
ABCDE (Airway-Breathing-Circulation-Disability-Exposure): podstawowy schemat badania pacjenta urazowego i nagłego. Używany przez ratowników ZRM i na SOR. Jeśli analizujesz karty MCR, sprawdź czy dokumentacja rejestruje każdy element ABCDE.
SAMPLE (Signs/Symptoms, Allergies, Medications, Past history, Last meal, Events): schemat zbierania wywiadu. OPQRST (Onset, Provocation, Quality, Radiation, Severity, Time): szczegółowy wywiad bólowy.
ITLS i PHTLS: programy edukacyjne i standardy postępowania w urazach (ITLS – International Trauma Life Support, PHTLS – Prehospital Trauma Life Support). Wytyczne ALS/BLS według ERC 2021 – podstawa dla analizy resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
Jak opisać wyniki i analizę statystyczną
Rozdział wynikowy to nie opowieść – to systematyczne przedstawienie danych. Każda tabela i wykres musi mieć numer, tytuł i opis pod spodem. Nie opisuj w tekście tego, co widać w tabeli (powielanie). Komentuj, interpretuj, porównuj z literaturą.
Zacznij od charakterystyki grupy badanej: n=, płeć (%, n), wiek (mediana i IQR lub średnia i SD – zależnie od rozkładu), TRIAGE kategorie (%, n), rozpoznania (ICD-10 lub grupy).
Testy statystyczne dopasuj do danych. Dla zmiennych ciągłych z rozkładem normalnym (test Shapiro-Wilka lub Kolmogorowa-Smirnowa) użyj t-testu Studenta (dwie grupy) lub ANOVA (trzy i więcej). Dla danych bez rozkładu normalnego albo małych grup (n<30): Mann-Whitney U (dwie grupy) lub Kruskal-Wallis (więcej grup). Dla zmiennych kategorycznych: chi-kwadrat (chi²) jeśli oczekiwane wartości w komórkach >=5, test Fishera jeśli mniejsze.
Regresja logistyczna: gdy badasz predyktory wyniku binarnego (np. zgon vs przeżycie, hospitalizacja na OIT vs ogólny oddział). Podaj OR (iloraz szans) z 95% CI. Warunek: minimum 10 zdarzeń (events) na każdy predyktor w modelu.
Analiza przeżycia Kaplana-Meiera: gdy masz dane czasowe (czas od zdarzenia do zgonu albo wypisania). Krzywe Kaplana-Meiera porównujesz testem log-rank. Regresja Cox (hazard proporcjonalny) jeśli chcesz uwzględnić kilka predyktorów jednocześnie.
Program: IBM SPSS Statistics (najpopularniejszy w polskich uczelniach medycznych), STATISTICA, R (bezpłatny, ale wymaga umiejętności programowania), Python ze statsmodels. Wersję programu podaj w rozdziale metodologicznym. Poziom istotności statystycznej: alfa=0,05 (p<0,05 = istotne statystycznie). Pamiętaj: p<0,05 to nie to samo co „ważna różnica” klinicznie. Opisz też wielkość efektu (Cohen’s d, eta kwadrat, V Cramera – zależnie od testu).
Jak opisać wyniki narracyjnie: „Mediana response time w grupie wezwań do zdarzeń sercowych wyniosła 7,4 min (IQR: 5,8-9,2). W miastach powyżej 50 tys. mieszkańców czas ten był istotnie krótszy niż w gminach wiejskich (6,1 vs 12,3 min, p<0,001, test Mann-Whitney U). Różnica ta była klinicznie znacząca, biorąc pod uwagę okno terapeutyczne w ROSC.” Widzisz schemat: liczby, test, interpretacja.
Źródła i literatura
Bazy danych – tu szukaj artykułów:
- PubMed/MEDLINE (free): wpisuj MeSH terms, np. „Emergency Medical Services”[MeSH], „Triage”[MeSH], „Cardiopulmonary Resuscitation”[MeSH]
- EMBASE: droższy, ale lepszy do farmakologii i europejskiego piśmiennictwa
- Cochrane Library: przeglądy systematyczne i metaanalizy – cytuj je chętnie, bo mają wysoki poziom dowodów
- Google Scholar: pomocniczo, nie jako podstawa
Kluczowe czasopisma do ratownictwa i medycyny ratunkowej: „Resuscitation” (Elsevier), „Emergency Medicine Journal” (BMJ), „Prehospital Emergency Care”, „Annals of Emergency Medicine”, „Critical Care Medicine”, „European Journal of Emergency Medicine”. Z polskich: „Anestezjologia Intensywna Terapia”, „Medycyna Intensywna i Ratunkowa”.
Dane statystyczne i źródła wtórne: GUS (dane wypadkowe, demografia), ECDC (dane epidemiologiczne na poziomie europejskim), NFZ (dane SOR i hospitalizacyjne – dostępne przez BIP NFZ lub na wniosek), dane z SWD PRM (przez Komendę Główną PSP lub właściwego dysponenta).
Akty prawne (cytuj w wersji ujednoliconej lub z konkretną datą nowelizacji):
- Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 nr 191 poz. 1410 ze zm.)
- Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (aktualna wersja skonsolidowana)
- Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie medycznych czynności ratunkowych i świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego
- Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie centrum urazowego i centrum urazowego dla dzieci
Wytyczne kliniczne: ERC Guidelines 2021 (Monsieurs i in. – Resuscitation 2021), PHTLS 9th edition, wytyczne Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii (PTAiIT), wytyczne PTMR.
Format bibliografii: sprawdź wymagania uczelni. Najczęściej Vancouver (numeryczne, jak w biomedycynie) albo APA. Nie mieszaj stylów. Minimum 30-40 pozycji – większość z ostatnich 10 lat, nie więcej niż 15-20% starszych (chyba że klasyczne artykuły metodologiczne lub podstawowe akty prawne).
Jeden błąd, który widzę bardzo często: cytowanie podręcznika tam, gdzie powinien być artykuł recenzowany. Podręcznik cytuj do definicji i standardów, artykuł – do wyników badań. To inna waga dowodowa.
Jak weryfikować wiarygodność źródła: sprawdź Impact Factor (IF) czasopisma w Journal Citation Reports. „Resuscitation” ma IF ok. 7-8, „Prehospital Emergency Care” ok. 2-3. Wyższy IF to generalnie wyższa recenzja peer-review, ale nie zawsze – liczy się też metodologia konkretnego artykułu. Przeglądy systematyczne i metaanalizy (np. z Cochrane) stoją wyżej w hierarchii dowodów niż pojedyncze badania obserwacyjne, a te wyżej niż opisy przypadków. Tę hierarchię wyjaśnij w rozdziale metodologicznym, żeby promotor widział, że rozumiesz różnicę.
Dla danych polskich: informacje o liczbie ZRM w poszczególnych rejonach, liczbie dyspozytorni i wynikach inspekcji są publikowane w corocznych raportach GUS („Zdrowie i Ochrona Zdrowia”) oraz na stronie Ministerstwa Zdrowia. Dane o zachorowalności na choroby układu sercowo-naczyniowego, które przekładają się na obciążenie systemu PRM, znajdziesz też w raportach Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH) oraz ECDC (European Centre for Disease Prevention and Control). Są bezpłatne i cytowalne bez wniosków o udostępnienie danych.
FAQ
Czy potrzebuję zgody komisji bioetycznej do analizy danych z SOR?
Tak, w niemal wszystkich przypadkach. Nawet jeśli dane są anonimizowane, komisja musi potwierdzić, że spełniasz wymogi RODO i że anonimizacja jest wystarczająca. Złóż wniosek jak najwcześniej – czas rozpatrzenia wynosi od 2 do 8 tygodni, zależnie od komisji. Badania prospektywne z udziałem pacjentów wymagają pełnego protokołu, zgody pacjenta (lub sądu opiekuńczego dla osób bez zdolności do czynności prawnych) i pełnej procedury komisji. Bez opinii komisji nie możesz opublikować wyników ani bronić pracy w wielu uczelniach.
Ile przypadków (n=) potrzebuję do wiarygodnej analizy?
To zależy od metody i spodziewanej wielkości efektu. Do prostego porównania dwóch grup (np. response time w mieście vs poza miastem) przy zakładanym efekcie umiarkowanym (d=0,5), alfa=0,05 i mocy 0,80 – potrzebujesz ok. 64 przypadków w każdej grupie (razem 128). Oblicz liczebność próby w programie G*Power (bezpłatny) przed zebraniem danych. Opisz wynik obliczenia w rozdziale metodologicznym. Jeśli pracujesz na danych historycznych i masz 400 kart – to dobrze. Jeśli masz 30 – musisz ograniczyć zakres analiz i napisać o tym w ograniczeniach.
Jakie skale oceny pacjenta opisać w rozdziale teoretycznym?
Opisuj te, które faktycznie używasz w badaniu. Jeśli analizujesz karty MCR z ZRM i masz w nich GCS, NEWS2 i TRIAGE – to opisz te trzy szczegółowo. Nie rób encyklopedycznego przeglądu wszystkich możliwych skal, bo promotor uzna to za „zapychanie”. Natomiast w kontekście literaturowym możesz krótko wspomnieć o ISS i RTS jeśli pracujesz z urazami, albo o SOFA jeśli masz dane o sepsie. Zasada jest prosta: jeśli skala nie pojawia się w twoich danych ani w porównaniu z innymi badaniami – nie opisuj jej.
Jak opisać ograniczenia badania i czy to „przegrana”?
Ograniczenia są częścią każdej dobrej pracy naukowej – to nie słabość, to rzetelność. Standardowe ograniczenia w pracach z ratownictwa: retrospektywny charakter badania i ryzyko błędów dokumentacyjnych (missing data), brak randomizacji, brak grupy kontrolnej (w badaniach przed-po bez grupy porównawczej), ograniczona zewnętrzna walidność (wyniki jednego rejonu/szpitala niekoniecznie przekładają się na cały kraj), możliwy błąd selekcji (analizujesz tylko zdarzenia, które dotarły do SOR – nie wiesz, co się stało z tymi, które tego nie zrobiły). Opisz ograniczenia krótko i konkretnie, 3-5 zdań, w osobnym podrozdziale. Potem napisz, co twoje wyniki mimo tych ograniczeń wnoszą. To pokazuje dojrzałość naukową.


